ఆరోజు కూడా ఆ రుచి పచి లేని ఆ చప్పిడి అన్నం తింటూనే ఎదురుగా ఉన్న ఎవరో కొత్త అమ్మాయి వంక చూసాను. ఒక్కటి కూర్చొని చాల శ్రద్దగా, ఎంతో ఒద్దికగా, ఒక్కో ముద్దా అన్నం కలుపుకొని తింటూ ఉంది. అందరు చెప్పేలాగా  అమ్మాయిలు అందంగా నవ్వడమో, చూడడమో, నడవడమో మాత్రమే కాదు, కొందరు భోజనం ఎంతో అందంగా చేస్తారు. సున్నితంగా, తినే కంచానికి కూడా దెబ్బతగులుతుందేమో అన్నట్లు వేళ్ళ మధ్యలోకి  అన్నం తీసుకొని తింటుంటే – ఆ చిన్నిపెదవులు కదిపే విధం, పైకి కిందికి బుగ్గలు కదులుతుంటే చూడడానికి నాకెందుకో ముచ్చటేసింది. ఈ నడివయసు కళ్ళకి అమ్మాయి ఏంచేసిన అందంగా ఎలా కనపడుతుంది ఈ కుర్రవెధవలకి అని ఎవరు ఏమనుకున్నా, కళ్ళ ముందు మెదులుతున్న దివ్యత్వాన్ని దర్శించగలిగే ఉన్నతమైన హృదయం మాకే సొంతమని గర్వంగా చెప్పగలను నేను. నెమ్మదిగా ఆ చేతివేళ్ళని, అరచేతిని చూసేసరికి నా ప్రాణం ఉల్లిక్కి పడింది. ఆ అమ్మాయి చేతివేళ్ళు అచ్చం తన చేతివేళ్ళలానే ఉన్నాయ్. నిజం.

ఆ చిన్న అరచేతులు, కాస్త లావాటి ,మందమైన చర్మంగల వేళ్ళు. నా బుగ్గల్ని తాకి, నా కళ్ళను మూసి, నా జుట్టును తనకిష్టం వచినట్లు చెదరగోట్టిన వేళ్ళు. ఇంతకు మునుపు ఇద్దరం ఒకే కంచంలో తినేప్పుడు నా పెదవినంటే తియ్యటి వేళ్ళు నాకు తెలుసు. అలానే ఈ అమ్మాయి వేళ్ళు . నా పిచ్చో ఏమో తెలియదు కాని, అమాంతం ఇద్దరి చేతులు ఒకేలా. అసలే తినలేని బోజనాన్ని ఇంక ఈ అదురుతో తినలేక పక్కకి తోసేసి,ఆ అమ్మాయి చేతుల వంకే చూస్తున్నాను. ఎడమచేతికో వాచ్, కుడిచేతికి మూడు గాజులు, ఆ చివరి చిటికినవేలుకి ఉంగరం. అన్ని అవే.. అలానే ఉన్నాయ్. నా గుండె వణుకుతోంది. తనేనేమో అని ఈ అమ్మాయి మొహం వంక మళ్లీ చూసాను. కాదు. ఎవరో.! ఎందుకీ వింత ఆలోచనలు నాకు .. ?

మనుషులు పోలిన మనుషుల్లా, చేతులు పోలిన చేతులు కూడా ఉంటాయా..? లేకపోతే నా భ్రమా..?  మా మధ్య  ప్రేమ చీలిన తరువాత, తనని మరిచిపోవడానికి ఎన్నో విధాలుగా ప్రయత్నించాను.. ప్రయత్నిస్తున్నాను. కాని ఏవీ తన నుండి నా మనసును కొంచెం కూడా మళ్ళించలేక పోతున్నాయి.  తన వెలుగుని బలవంతంగా నేను మూస్తే, అది నన్ను వెయ్యి ద్వారాలుగా బద్దలు చేసి బయటపడుతోంది. ఎటూ తేలక తన ప్రేమ జ్యోతి ముందు సగం కళ్ళను మూసి, ఈ సగం గుడ్డి మనసుతో వేగుతున్నాను.

నేను నమ్మకూడదని కళ్ళు మూసుకొని గట్టిగా నాకు నేను చెప్పుకున్నాను. కాని నా లోపల బలమైన స్వార్థం ఆ చేతివేళ్ళని చూడమని నా కళ్ళని  తెరిపిస్తోంది. ఒక వేల తనేన ? నేను కనిపెట్టగలనా లేదా అన్న సందేహంతో మొత్తం మారిపోయి.. ఆ చిన్ని చేతులతో మాత్రమె నా ముందు కుర్చోందా, లేక తన మాయలో నన్ను నేను పూర్తిగా మనిషిగా కోల్పోయానా ? మరి ఏంటిది. ఎవరికో అమ్మాయికి  తనలాంటి చేతి వేళ్ళు.! ఆ కళ్ళు, బుగ్గలు ఏవి కనీసం పోలికైన లేవే. చివరికి ఈ స్థితిలో పడ్డాను నేను. టక్కున నా వంక ఆ అమ్మాయి చూసింది,విచిత్రంగా!. ఇక  చూడరా?!. ఆ భోజనం వైపు చూస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది చూసే ఎవరికైనా. కంచం నుండి పెదవులకి, పెదవుల నుండి కంచానికి నాట్యం చేసే అందమైన చేతులు. అమృతం పండే అరచేతులు. ఆ వేళ్ళు కాస్త కదిలితే గాలి హుషారుగా ఈల వేస్తుంది. అలాంటి అద్బుతమైన చేతులు. నేనలా ఆ అయోమయం లో ఉండగానే ఆ అమ్మాయి భోంచేసి  వెళ్ళిపోతోంది. ఏం చెప్పగలను.. ఏం చెయ్యగలను.ఈ చేతులు నీవేనా అని అడగాలా ? ఇంకాసేపు నా ముందు కూర్చోకుడదా అని బ్రతిమాలాలా   ? ఎంత వెర్రిలో ఉన్నానో నువ్వే ఆలోచించుకో. ఏంచెయ్యలేక ఏదో వింతస్థితిలో కాసేపు అక్కడ కూర్చుండి పోయాను. అదే ఆ అమ్మాయిని ఆఖరు  చూడడం. ఇంతవరకు మళ్ళీ  రాలేదు.

—నగేష్ బాబు—

నీ పెంకితనం ఆడతనమైతే అంత అందమై నిలుస్తందని..

నా  కళ్ళు ఏ వైపు ఉన్నా, చూపు మాత్రం నీ వెంటే పడుతోందని..

అప్పుడే తెలిసింది..

వసంతం ఒకటి సడన్ విసిటింగ్ కి వచ్చేసిందని..

వెన్నల వెర్షన్ మార్చుకొని నీలా అప్ గ్రేడ్ అయ్యిందని..

నిజమని చెప్పాలనుంది..

నీ కొత్త నడక నైరుతిల సాగుతోందని..

ప్రతి అడుగులో నిత్య ఎవ్వనమై, నీ వన్న తరగని నిధులు నవ్వుతున్నాయని..

చెప్పడానికి ఆనందమనిపించింది ..

నీ కోన చూపుల మినుకు ముందు నా మనసు తెప్పరిల్లి మూర్చపోయిందని..

పువ్వు లాంటి ప్రాయం, అందులో ఉప్పొంగే తియ్యదనం నా అక్షరాలకి.. ఆత్మకి అంటుకుందని..

మహా శిల్పి తన జీవిత కలనంత నీ చేతి వేల్లకించి ఆ చీర కుచ్చిల్ల మద్యలో కూర్చోబెట్టాడని..

ఆ ఫైట  పొగరంతా, సగం ముక్కలైన నిండు చంద్రున్ని కప్పేంత వెలుగని..

చుట్టుకొచ్చే చీర మలుపులన్నీ గుర్తుకొచ్చే పూర్వజన్మ అదృష్టాలని..

అరికాల్లకందే చీర చివరి నవ్వులు, ఆ  గగన జలపాత వీడుకోలని..

చివరగా,,,

నీ చీర కట్టుకు జోహరుగా ,,

నీ అందం చీర చేగిక్కున్చుకుందో ..

లేక .. తన  అద్బుతాన్ని నీకిచ్చేసి నీకు దాసిగా మారిందో ??

ఇప్పటకి  నాకు తెలియడం లేదు మరి..!

అంతలా ఏముందో  నీలో

జడివానలో తుఫానువై నా వెలుగును కప్పేసి  కమ్ముకున్న

దట్టమైన ప్రేమామృత కారు మేఘం నువ్వు

తీరం దొరకక మునుగుతూ తేలుతూ నీ ఆలోచనలో పూర్తిగా చావనీదు..ఊపిరి ఆడనీదు..ఆ ప్రవాహం

కొత్త మాయలో నీ తలపుల సుడిలో గిర్రున నా హృదయం

ఏ అర్ధరాత్రో నిను చూడాలి అని ఆవేశ పడిపోతుంది

అంతరాన్ని కరిగించలేని  నిస్సహాయుడినై  కలల ప్రయాణం తిరిగి  మొదలు పెడుతా

నీ పరిచయంలో నాకు  ఏది పాతదైపోలేదు

రోజు రోజుకు నువ్వు నీ ఆలోచనలు కొత్త కొత్త గా

పురివిప్పి నను మరో లోకంలోకి నడిపిస్తున్నాయి

చుక్కానివై ఈ జీవితాన్ని నడిపిస్తావని అచెంచల విశ్వాసం కాబోలు

ఏమో ఎక్కడికో అని నేను అడగను

మన  హృదయాలకి ఏదో లంకె వేశాడు వాడు….నాకు చేరు వైన కొద్ది

నాలో గుండె వేగం ఉప్పొంగిపోతోంది

నా కళ్ళు కనిపించే కొన్ని ఘడియలు నిను తడిమేస్తున్నాయి

మాటలకందని భావంలో  లోలోపల నేను మురిసిపోతాను

ఎలా చెప్పాలి  నువ్వు నా అందమైన గమ్యమని..ప్రాణమని

ప్రేమిస్తున్నా…

వ్యక్తపరిస్తే నను ఎలా చూస్తావో అని నాకు నేనే ప్రశ్నగా మిగిలిపోయా

నెగ్గగలను అని నీ చూపు భరోసా ఇస్తున్నా..

నా సమాధానాల భారం మోయలేక చతికల పడుతా

తను మౌనంగా,నెమ్మదిగా నా యవ్వనపు ప్రేమ కధకు అక్షరాలని అందిస్తున్నరోజులు .!

ఉదయమో, ఆ సోగ కనుల చూపుకోసం తపించే ఆత్రమో నన్నునిదురలేపేవి.

తనని, తన కింద పెదవి మాత్రమే వంపు తిరిగే సగం నవ్వుని తలుచుకోగానే నా ప్రాణం ఒణికేది.

ఎంత కుదురుగా ఉన్న తన అందమైన మాయ నన్ను ఓ చోట నిలువనిచ్చేది కాదు. ఏదో లోకానికి అర్థం కాని  గొప్ప అనుభూతి నాకు కలిగేది.

ఖాళి  కాఫీ కప్పుతో తో మాట్లాడేవాణ్ణి, నా 25cc హెర్కులస్ సైకిల్ తో నవ్వేవాన్ని, కాలేజీకి వెళ్ళే దారిలో తెలియని వాళ్ళని కూడా పలకరించే వాణ్ణి.

మా కాలేజీ దారంతా ఎప్పుడూ  పచ్చగా నవ్వుతుండేది.

ఆకులతో.. రాతిరి వెన్నల బరువుతో రాలిపోయిన పువ్వులతో..  అందంగా ఉంటుంది.

తను చిన్న లూనా లో వచ్చేది. ఇప్పటికి ఏదైనా లూనని ఎక్కడైనా చుస్తే గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది.

ఏ దారి వైపు తను ఎదురవుతుందో అని, అన్నిదారుల వైపు నా కన్నులు చూపులని పరచేవి.

ప్రకృతి లో ఏదో లోటుని సరిదిద్దడానికి పుట్టిందేమో అనిపించేలా ఉంటుంది తను..!

కానీ నేను శతకోటి లింగాల్లో ఓ బోడి లింగాన్ని..!

మన వైపు తను ఎందుకు చూస్తుంది..?!

ఐన నా తిమ్మిరి ఆగేది కాదు. తన నీడ వెనకాలే నన్ను తోసేది.

తను నన్ను చూడాలని క్లాసులకి ఆలస్యంగా  వెళ్ళెవాణ్ణి. ఎవరా ఆలస్యంగా వస్తోంది అని తనతో పాటు అందరు నన్ను చూసేవాళ్ళు.

నేను తనని మాత్రమే చూసేవాణ్ణి. అలా ఆ ఒక్క నిముషమే నా రోజునంతటిని వెలిగించేది.

మా JKC (జవహర్ నాలేడ్జే సెంటర్) ట్రైనింగ్ లో సెమినార్లు ఇవ్వడం కూడా ఓ విభాగం లో ఉండేది.

అందరు వాళ్ళ ఇష్టమైన విషయం మీద ఇవ్వోచ్చు. నేను మాత్రం తన కు ఇష్టమైన టాపిక్ మీద ఇవ్వాలనుకున్న.

నానా తంటాలు పడి   ఐన్ స్టీన్ ప్రతిపాదించిన “E=MC ^2” సమీకరణాన్ని  గురించి  ఇవ్వాలనుకున్నా .

ఎలాగైనా ఈ సెమినార్ ని చించేసి, దంచేసి, పొడిచేసి…వయోలేన్స్ ఎక్కువయ్యిందని అనిపించినా సరే.. ఏదో ఒకటి చేసి తన ఇంప్రేషన్ కొట్టేయాలని

ఓ ప్లాన్ వేసుకున్న.!

ఐన్ స్టీన్ ఎం చెప్పాడో నాకు సరిగ్గా ఎక్కలేదు కానీ.. నేను స్టేజిపైన ఉండగా తను నా వైపు చూసే సన్నివేసం ఊహించి, ఉల్లిక్కిపడి మల్లి సరిగ్గా చదివేవాన్ని.

తనే నా పేపర్ దిద్దే పద్దతి ఉంటె నా పరీక్షలని నేను ఇంకా  బాగా రాసుండేవాణ్ణేమో.?!!

ఆ రోజు అద్దం ముందు నిల్చొని ప్రాక్టీసు చేసి, ఉన్న బట్టల్లోనే మంచివి ఇస్త్రి చేసి వేసుకొని  కొత్త  పెళ్ళికొడుకులా  వెళ్ళా కాలేజీకి .

మొదటి పేరు నాదే కావడంతో స్టేజిపైకి వెళ్ళాను. అందరి చూపు నా వైపే. గుండెల్లో దడ పెరిగింది. సెమినార్ పేపర్లు చేతితో పాటు వనుకుతున్నై.

తన కోసం వెతికాను.. అదుగో.. రెండవ బెంచ్ లో కూర్చొని నా వైపు.. అంటే.. అదే బోర్డు వైపు చూస్తోంది.

ఆ రోజు చెవికి పక్కగా, తన బుగ్గల రంగుకి దగ్గరగా ఉండే రోజా పువ్వుని పెట్టుకొంది.

ఏ రంగు బట్టలేసిన అందంగా మెరిసే మేని ఛాయ తనది. తన కళ్ళు సముద్రం మధ్యలోని ప్రశాంతత లా ఉంటాయి .

తనని ఒక్క సారి చూడగానే నా తడబాటు అంత గాలికి ఎగిరిపోయింది.

నెమ్మదిగా మొదలుపెట్టాను. తరువాత, నేనే ఆ సమీకరణాన్ని  ప్రతిపాదించాను  అన్నంత ఉత్సాహంగా, తనని ఎలాగైనా ఇంప్రెస్స్ చెయ్యాలని ఆత్రంగా చెప్తున్నా.

మధ్యలో తన వైపు చూసాను ….

శ్రద్దగా.. ఆ చిన్ని గడ్డం కింద చేతిని ఆనించి, చెంప పైకి జారుతున్న జుట్టుని వెన్నక్కి తీసుకుంటూ.. చేతి వేళ్ళని అప్పుడప్పుడు పెదవులకి తగిలిస్తూ..

ముఖ్యమైన  విషయాల్ని రాసుకుంటూ.. ముచ్చటగా కనిపిస్తోంది.!

10 నిముషాలలో నా సెమినార్ ఐపోయింది. అందరి చప్పట్లు చెబుతున్నాయి ఎంత బాగా చెప్పానో. నాకు మాత్రం తన చిరు నవ్వు చెప్పింది.

ఆనందంతో సరిగ్గా నిలబడలేక పొయ్యాను. తన వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వి.. కిందికి వచ్చేసాను.

కాలేజీ అయిపోయిన తరువాత, కాంపస్ లో మా స్నేహితులందరూ కలిసి చెట్టు కింద కూర్చొని మాట్లాడుకుంటున్నాం.

నన్ను పిలిచినట్లుగా అనిపించి వెనక్కి చూసాను.

కాస్త దూరంగా తను.! దగ్గరగా నా గుండె చప్పుడు. !

నాకు వంట్లో  రక్తం ఆగిపోయింది.

అన్ని స్లోమోషన్ లోకి వచ్చేసాయి. చెట్టు కొమ్మలు.. పక్కన ఫుట్ బాల్ ఆడుకుంటున్న అందరు.. వేగంగా వెళ్తున్న బైక్.. అన్ని నెమ్మదిగా కదుల్తున్నాయి.

తన దగ్గరికి వెళ్ళాను. “ఇవాళ సెమినార్ చాల బాగా ఇచ్హావ్.. రేపు కలుద్దాం.. బయ్”  అంటూ.. వెళ్ళిపోయింది.

నా చేతులే రెక్కలిపోయినట్లుగా నేను మా కాంపస్ అంతా ఎగిరాను.

ఇలా నా మనసుకి ఆకాశాన్ని కలిపేసే తన పరిచయాన్ని అందించిన   ఐన్ స్టీన్ సమికరినాన్ని, నా మొదటి సెమినార్ ని ఎప్పటికి మరిచిపోలేను.

ఆ తరువాత ఎన్ని సెమినార్లు ఇచ్చినా అవి.. నా ఉద్యోగధర్మం కోసమో.. మరింక దేని కోసమో ఇవ్వాల్సి వచ్చేవి అంతే.

ఇప్పటికి ఆ సెమినార్ పేపర్లని అలాగే దాచుకొని ఆ అద్బుతమైన నిముషాల్ని గుర్తుచేసుకుంటాను.

—నగేష్ బాబు—

మా ముత్తాత తెరాస వ్యవస్థాపకులు…సీ సీ కెసిఆర్ గారికి(సీనియర్ సీనియర్ కెసిఆర్) జిందాబాద్.. అని తెగ ఆయాసం నటిస్తున్నాడు. పని లేని ..ఎ వార్త దొరకని..ఒకే వార్తని పడి  పడి  ప్రసారం చేసే ..TV 1 ..TV2 TV3.. .TV4 …  TV 100 అనే వంద చానెళ్ళు అతనిని ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నాయి.

” మా హ్..మా హ్…”  అని మూలుగుతూ నీరస పడిపోయాడు జూ జూ కెసిఆర్ గారు

చెప్పండి జూ జూ కెసిఆర్ గారు “మా.. మా  ..తరువాత? “అంటూ ఒక లేడీ జర్నలిస్ట్ ఆత్రంగా అడుగుతోంది.

“కవిత ఇప్పుడే కెసిఆర్ గారు మా మా అన్నారు ” ప్రణీత ఫ్రొం duplicate హాస్పిటల్

అంటూ వెంటనే న్యూస్ పాస్  చేసింది ఒక ఔత్సాహిక రిపోర్టర్.

“మా ప్రాంతాన్ని రాయలసీమ ఆంధ్ర వారు దోచుకుంటున్నారు “

“కెసిఆర్ గారు ఏవిధంగా దోచుకుంటున్నారు అని మీరు భావిస్తున్నారు?”

“అదీ..అదీ.. అ .. ఆ ..ఇ ..ఈ ” అని నీళ్ళు నమిలి

“మేము అతి కష్టం మీద తిరుపతి వెళ్తే మేము సమర్పించిన తలనీలాలు అమ్ముకొని వాళ్ళ తిరుపతి ని అభివృద్ధి పరచుకుంటున్నారు ..పైగా ముందు మాకు గుండు గీయకుండా వాళ్లకు గీస్తున్నారు ఇది అన్యాయమ కాదా ని నేను ప్రశ్నిస్తున్నాను?”

“వావ్ ఎంతో కరెక్ట్ గా చెప్పారు కెసిఆర్ గారు.! దీనిపై మీరు ఎం చేయ బోతున్నారు?”

“మేము ఇప్పుడు గోవింద తెలంగాణా గోవింద అనే ఒక వింత పద్దతిలో నిరసన తెలుపుతాము . దీని ప్రకారం మేమే ఇక్కడ ఒక కొండ కట్టుకుంటాం. మా తాత సీ సీ కెసిఆర్ గారి రాయి పెడుతాం.. మా గుండులేవో మేము గీక్కుంటాము”

“ఇంకో పది రోజుల్లో తెలంగాణ రాబోతుంది. ప్రజలారా ఎవ్వరు పన్నులు కట్టొద్దు..బస్సులు తగుల బెట్టండి. పరీక్షలు రాయకండి. రోడ్డు పై వంట చేసుకోండి. ముగ్గులు వేయండి నేను cm ఐన తరువాత మీ పై ఎటువంటి కేసులు లేకుండా చూసుకుంటా .ఈసారి కూడా appsc ని సరిగ్గా జరగనివ్వకండి . మన తెలంగాణా వాటా ఏదైతే ఉందొ ..ఆ 100  శాతం ఇచ్చే దాక పోరాడుదాం. బాగా చదువుకున్న వాడి కంటే ఇక్కడి ఎవడో ఒక చవటకి ఉద్యోగం  తెచ్చుకుందాం ఇంకా గోదావరి లో కృష్ణ లో నీరు ఆంధ్ర వారు తాగేస్తున్నారు మన ప్రాంతం లో నీరు సాటి తెలుగు వారు చుక్క కూడా తాగానివ్వకుండా  సముద్రం లో కి వదలాలి దీనిపై నేను మా ముత్తాత ను  ఆదర్శం  గా తీసుకొని గొప్ప  రచయితైనా మా నాన్న గారు శ్రీ జూ కెసిఆర్ గారు రచించిన “ఓ ముష్టి వాడ  నీది ఒక జన్మేనా ? ” అన్న మా తాత జీవిత చరిత్ర ను  ఆదర్శంగా తీసుకొని తెరాస 100 వ సెలైన్ దీక్ష చేస్తున్నాను.  అందులో సెలైన్ దీక్ష చేయడం ఎలా? ముతక వయసులో మంచి  పేరు కొట్టి చావడం ఎలా ? వగైరా వగైరా ప్రశ్నలకు సమాధానం సంపాదించాను. ఇక మనల్ని ఎవ్వరు ఆపలేరు రక్తపాతం సృష్టిద్దాం .. ఈ december  తరువాత ప్రళయమే ..వివరాలకు www.telangaana.com చూడండి.. మీ సలహాలు సూచనలు www. telangaana.blogg.com లో కామెంట్ల రూపం లో రాయండి ”
“జై తెలంగాణా ..జైజై  @౩@౨౪%%^ &*%౬!22@#$%^&*()_   + ……. జై తెలంగాణా”

౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮  ౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮ ౮౮ ౮౮

దయ చేసి గమనించండి

నిజంగా తెలంగాణా వెనక బడి ఉంటె అందరం కలసి బాగుపరచుకుందాం

ఐదు వెళ్ళు కలిస్తేనే పిడికిలి మనమందారం కలిసి ఉంటేనే తెలుగు వారం విడిపోతే అది  చారిత్రక  తప్పిదం.

విడి పొతే శూన్యం అని అందరికి తెలుసు కాని ఆశ జీవి ఐన మనిషికి అది వస్తుంది ఇది  వస్తుంది అని ఆశ పెట్టి తన పబ్బం గడుపు కుంటున్నాడు కెసిఆర్.

తెలుగు వారు అంటే రాయలసీమ వాడు తెలంగాణా వాడు ఆంధ్ర వాడు అని నిర్వచించారు కెసిఆర్ గారు నా వరకు అందరు ఒక్కటే

నాకు తెలంగాణా వస్తే వచ్చే నష్టం లేదు .కలసి ఉంటె వచ్చే లాభం  అంతకన్నా లేదు కాని సాటి తెలుగు వారు పరాయి వారై పోతారన్న భాధ తప్ప. తెలుగు భాష ఇప్పుడే ప్రమాదం లో ఉంది..కలసి ఉంటె కాపాడు కోవచ్చన్నది నా బాధ.

కావాలంటే ఆంధ్రప్రదేశ్ కి తెలంగాణా అని పేరు పెట్టుకుందాం …మనల్ని మనం కాపాడుకుందాం..అవకాశ రాజకీయ నాయకుల ను చెప్పుతో కొడదాం

ఇక మొదటి సంవత్సరం ఫలితాలు వచ్చాయి. ఢాం. ఢిం…ఢూం ..తుస్సు మని కెమిస్ట్రీ లో అగాను. మొదటి సారి జీవితంలో ఒటమి ని రుచి చూసాను. ఆ బాధ వర్ణనాతీతం. ఎందుకో ఇప్పుడు తలచుకుంటే అనవసరంగా చిన్న విషయానికి ఎక్కువ బాధ పడ్డానని అని పిస్తుంది. అలా నాకు నా మొదటి సం. కెమిస్ట్రీ చివరి వరకు తోడుగా వచ్చింది.

నాపై నాకే జాలి వేసేది. అయినా తెలిసీ..తెలియని ఆ వయసులో..కాలేజీకి వెళ్ళాలంటె ఎక్కడ లేని ఉత్సహం నాకు..దీనికి ఒక కారణం ఉంది. మా క్లాసులో రమ్య. అమాయకంగా..రెండు బొట్లతో..చాలా cute గా ..నా ఊహల్లో అమ్మయి అంటె రమ్య నే..రోజు తన వైపు ఆశ గా చూడటం..నా వైపు తను చూస్తె గుండె ఝల్లుమనేది. మాట్లాడదామంటె తెగ భయం.  మొన్నామధ్యన ఒక సారి తను కనపడింది.. ఎలా ఉన్నావన్న నా ప్రశ్నకు .. నువ్వెవరన్న ప్రశ్న నాకు ఎదురైంది.  ఓహో.. జీవితం పై విరక్తి అంటె ఇదన్నమాట.

ఒకసారి ఎం జరిగిందంటె  మా కాలేజి లో exam paper ఇస్తారని తెలియటంతో, కాలేజి నుండి జంప్ జిలాని.ఇంట్లో కాలేజి కని చెప్పి మా ఊరి మెసానికల్ గ్రౌండు లో కూర్చొన్నా. ఇలా ఈరోజు కాదు రేపు ఇస్తారు రేపు కాదు ఎల్లుండి ఇస్తారని.. ఇలా మూడు రోజులు ఎగరగొట్టాను..కాలేజి వాళ్ళకు అనుమానం రావటంతో  ఇంటికి ఫోన్ చేసారు.. నేనెమో కాలేజి కి వెళ్ళానని అబద్దం చెప్పేసాను. మా నాన్న కాలెజి కి రావడం నా అటెండెన్స్ మొత్తం చూసాడు. ఎగరగొట్టటంతో సరిపుచ్చుకోక..మా ఇంటి దగ్గర ఒక STD ఉంది. అక్కడ పని చేసే అతని తో మా ఇంటి కి ఫోను చేయించి.. మీ అబ్బాయి కాలేజీకి వచ్చాడు.. మేమె పొరపాటుగా మీకు ఫోను చేసాము. అని చెప్పించాను. ఇవన్నీ నాన్నకు తెలిసిపోయింది.    మా నాన్న నేను ఎప్పుడు fail అయినా..దగ్గర కూర్చోపెట్టుకొని.. నీ సమస్య ఎంటి ? పెన్ను లేదా? ఎదైనా బుక్స్ లేవా..? అది లేదా..? ఇది లేదా..? అని అడిగేవాడు.  ఆరోజు కూడా దగ్గర కూర్చోపెట్టుకొని.. “నీ problem ఏంటి..?” అని అడి గాడు. నేను ఏ problem లేదు మొర్రో అంటె తరువాతి ప్రశ్న రెడీగా ఉంటుంది..అయితే కాలేజీకి ఎందుకు వెళ్ళలేదు  అని..ఎం చెప్తాం..ఒళ్ళు కొవ్వెక్కి అని చెప్పలేం కదా..మళ్ళీ మా నాన్నే కాస్త గెట్టిగా  ” రేయ్ ! నీ problem ఎంటి ? ” అని అడుగు తుంటె సమాధానం లేదని ఒకటే గోల.. అలా నా జీవితంలో నేను  చేసిన మొదటి డుప్కితో దొరికి పోయాను.ర్యాంకు సంగతి దేవుడెరుగు, ఇన్నికష్టాల మధ్య నా ఇంటర్ అయ్యిందనిపించా.ఆ తరువాత డిగ్రీ చేరడం, మంచి ర్యాంకు తో MCA జాయిన్ కావడం. జరిగి పోయాయి.

౮౮౮౮౮౮౮ ౦౦౦౦౦౦౦౦౦ ౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮

కౌమార దశ..చాలా విచిత్రంగా ఉంటుంది. అన్నీ తెలిసినట్టు. ..కొంత తెలీనట్టు..కొంత తెలిసినట్టు ఎమీ తెలియనట్టు తెలిసీ.. తెలియని ..అమాయకత్వంతో..ఉంటారు. నూనుగు మీసాలను చూసి మురిసి పోతారు. అంతె కాదు..ఇంకా మీసాలు రాని వారిని చూసి త్రిప్పుతారు. అప్పుడె వయసుకి వచ్చిన లేత అమ్మాయిలు, వారిని  దొంగ చూపులు చూసే అబ్బాయిలు.  వారి  వెషధారణ గురించి, శరీరాకృతి గురించి రకరకాల ఆలోచనలు.  అమ్మాయి అయినా అబ్బాయి అయినా వాళ్ళను ఆ దశలో చాలా జాగ్రత్తగా గమనించాలి..మన దేశంలో  ఆ వయసులో మార్పుల గురించి..తల్లి దండ్రులతో చర్చించే అవకాశం తక్కువనే అంటాను కాదంటారా..? ఆ వయసులొ మన పెద్దవాళ్ళూ మానసికంగా మనం ఎదగాల్సినంత  మనల్ని ఎదగనిస్తున్నారా..? ఎమో..

*శ్రీ*

పెదాలతో తియ్యగా చప్పరిస్తూ.. జ్హివకి నీల్లూరిస్తూ.. వేడి వేడిగా కాలుతుండే ఆ గ్లాసు అంచులని మాత్రమే జాగ్రత్తగా పట్టుకొని ఎండలో మెరుస్తున్న మెటుకుల మీద కూర్చొని ఊదుకుంటూ తాగడం. అలా నా బాల్యనికంతటికి ఉదయాల్ని వెలిగించింది కాఫీ.

చలికాలం లో, మంచులో, నీరెండలో, సాయంత్రపు పువ్వుల చందం లో ఇలా అన్ని సమయాల్ని తన వెచ్చటి స్పర్శతో అందంగా మలిచేది కాఫీ.ప్రకృతినే కాదు, మనుషుల్ని మార్చగలదు.రెండు కప్పు కాఫీల్ని, ఓ అరగంట ఏకాంతాన్ని ఇద్దరి శత్రువులకి ఇచ్చి చూడండి.. నవ్వుతో ఒకరికొకరు నవ్వుకుంటూ తిరిగొస్తారు..!కాఫీ తాగుతున్నపుడు మనసు నవ్వులతో, తెలికయ్యే భారలతో విసాలమవుతుంది.

నాకు కాఫీ మరింత చేరువయ్యింది తన ప్రేమతో. ఎప్పుడైనా గొడవపడిన.. కాసేపు సరదాగా గడపాలన్న మా హృదయాలు కాఫీతో ఒక్కటయ్యేవి.కాఫీని, తన పెదవుల్ని కలిపి తాగి తనని ఉడికించేవాన్ని. ఇలా ఎన్నో అందమైన అనుభూతుల్ని మిగిల్చింది.

నా రాత్రి పని గంటల్లోకి అందమైన ప్రకృతిని కలుపుతుంది.. కాఫీ.నన్ను వెన్నలకిన్దికి, నగ్నంగా మెరిసే రోడ్లకి దారి తీయించి నా లోపలి మనిషిని నిద్రలేపుతుంది.జీవితాన్ని అందంగా చూపగలిగే ఆలోచనలకి, నా వికృత ఆలోచనలకి, నన్ను నేనే జోకర్ని చేసుకొని నవ్వుకొనే నిముషాలకి సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది.

ప్రకృతి మనిషికి వేల విధాలుగా తన ప్రేమను చూపుతుంది. విరిసే పువ్వులతో, చల్లగాలికి హాయిగా తల తిప్పి మనవైపు చూసే ఆకుపచ్చని ఆకులతో, చిరుజల్లులతో .. మనని పలకరిస్తుంది.మనిషి మనిషిపై ప్రేమను వ్యక్తపరుచుకోవడానికి సృష్టించుకున్న ఓ వెచ్చని పది నిముషాలే కాఫీ.

హృదయాల్ని, కాఫీని కలిపి ఆస్వాదిస్తే లోకం కొత్తగా నవ్వుతుంది.

నా కోసం కమ్మని కాఫీ ఎదురుచూస్తోంది…  వస్తాను..!

–నగెష్ బాబు–

విశాలమైన ప్రదేశం, పక్కగా  షెల్టర్ ఉద్యోగం చేసే ఓ నాలుగైదు పేరు  తెలియని ( నాకు తెలియని) పెద్ద చెట్లు.

బస్సు ఇంక బయలుదేరడానికి సిద్దంగా ఉంది. కళాశాల లన్ని వదిలేసారు అనుకుంట… కలువలలాంటి అమ్మాయిలంతా ఆ బస్సులో భర్తీ అయిపోయారు.

ఇంక సందేహం ఏముంది, కలువలు ఉంటె తుమ్మెద రెక్కల చప్పుడు ఉండద.. ? బస్సంతా యవ్వనపు గాలులతో ఊగిసలాడుతోంది..!

చాల సంవత్సరాల తరువాత అటువైపుగా మా దూరపు బందువు ఇంటికి వెళ్ళాల్సి రావడం వల్ల అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాను.

నేను ఆ గాలిని పీల్చడానికి ఎక్కి నెమ్మదిగా చివరి కిటికీ దగ్గర కూర్చున్న.

సరిచేసుకొనే క్రాఫులు, మడతలు పడిపోయిన బస్సు పాసులు, ఖాలీ క్యారేజిలు చేసే వింత శబ్దాలు.. ఇంక పూర్తిగా యవ్వనం లోకి పండని పెంకి నవ్వులు.. ఇలా సరదాగా ఉంది అక్కడ ..!

విసిరే సూటి చూపులు అబ్బాయిలవితే కసురుకొనే లేదా కోసరితినే అమ్మాయిలు వాళ్ళు అయితే ఆ అందమైన సన్నివేశాన్ని హృదయం లో దాచుకొనే వాణ్ణి నేను అవుత…!

టీనెజ్ లో ఉన్న హయినంతా అనుభవిస్తున్నారు. తెలిసి తెలియని విషయాలు, తేలిగ్గా తీసుకొనే నిర్ణయాలు, వెంటపడే అందమైన కలలు.

దరువు శబ్దం చేస్తూ ఉన్న టాలెంట్ తో పది మందినైన పడగొట్టాలనే ఆశతో చిన్న ఏ. ఆర్. రెహ్మాన్ లు .. ఇంకా ఎన్నో..?!

నా మటుకు నేను అన్ని గమనిస్తూ.. కిటికీ వంక నుండి ఆకాశాన్ని చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటున్న.

కొంత మందికి అదే మీటింగ్ స్పాట్. గడిచిపోయిన రోజునంత అలానే ఒప్పజప్పే స్నేహితులు కొందరు.. ఈ నిముషం ఎంతగా వారిని మిస్ అయ్యిందో చెప్పుకొనే యవ్వనపు జంటలు..

ఇన్ని చుట్టూ జరుగుతున్నా ఆ రోజు జరిగిన లెక్కల పరీక్షలో 16వ  ప్రశ్నకు రాసిన సమాధానం తప్పేమో అని ఆలోచించే వెర్రి వెంగలప్పలు ఉన్నారు.

ఇంతలో..

ఓ అమ్మాయి తను పరికిణి, ఓనిలతో తీయించుకున్న ఫోటోను అలా ఆ పాతపుస్తకం లోంచి చిన్నగా తీస్తూ.. పక్కనే నిలబడిఉన్న అబ్బాయికి ఇచ్చింది.  ఆ పుస్తకం లోంచి  ఏదో అద్బుతాన్ని చూస్తున్నట్లుగా మెరిసే

అతని వింత కళ్ళు. చేతికి పట్టిన చెమటని చొక్కాకు తుడుచుకొని జాగ్రత్తగా తీసుకొని, ఫోటో వంక ఆ అమ్మాయి వంక మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడే తప్ప కంటి రెప్పైన వాల్చడెం..!

అంటే ఇది చూస్తున్న  నేనే రెప్ప వాల్చడం మర్చిపోయాను.. ఇక తను మాత్రం ఎం చెయ్యగలడు లే ?

అమ్మాయిల అరుదైన అస్త్రం ఆ వస్త్రం.. అదే పరికిణి ఓని.

అమ్మాయి ఎదుగుదలని మొదట అమ్మ గుర్తిస్తుంది..

ఓని ఆ అద్బుతాన్ని వాటి చేతి కింద దీపం లో కాపాడుతుంది..

అబ్బాయి మనసుని అంటీ అంటక వేడెక్కించి ప్రపంచ సౌందర్యాలకు  కళ్ళు తెరిపిస్తుంది..

ఏదో పురాతన అద్బుతాన్ని చూస్తున్నట్లుగా అతని కళ్ళు ఇంకా ఆ వెలుగుతోనే మెరుస్తున్నాయి.

సిగ్గును,నవ్వును చూపుల్లో కలిపి అతనికేస్తూ చూస్తూ.. ప్రతిస్పందిస్తోంది. ఈ అనుభవాన్ని వేల s.m.s లు, వందల మెయిల్స్ కూడా మోసుకురలేవు. అలాంటి మెరుపు విరుపులో ఉన్నాయ్ వారి హృదయాలు.!

నెమ్మదిగా బస్సు కదుల్తోంది.. పల్చని ఎండా వెలుగు ఆ బస్సులోకి నా గుండెలోకి దూరింది.

మిగిలిన బాగం త్వరలో మరొక పోస్ట్ చేయబడుతుంది.

నగేష్ బాబు

జై  చిత్తూరు..జై జై చిత్తూరు

కాదు కాదు మా ఇల్లే ఒక దేశంగా మార్చేస్తే..? ఇంకా చెప్పాలి అంటె.. నేను నిలబడిన.. ఈ రెండు అడుగుల స్థలాన్ని నాకు ఒక దేశంగా ఇచ్చేస్తే. బాగుణ్ణండి..నేను నా దేశాన్ని అభివృద్ది పరచుకుంటానండి. నాలాగె ఎవరెవరు ఒక్క అడుగు రాష్ట్రం..అర అడుగు దేశం.. ఏది అడిగిన వాళ్ళకు అది ఇచ్చేయాలండి. నా దేశం నుండి (అదేనండి ఐతె చిత్తూరు లెకపోతె నా రెండు అడుగుల బుల్లి దేశం) full support వాళ్ళకు ఉంటుందండి.ఎదేదొ..చెసేద్దును.. ఎదేదో పీకెద్దును.. నా ఆత్మగౌరవం.. నా స్వపరిపాలనా(అంటె..?) …ఇంకా ఆ పదాలు ఎవో ఉన్నాయండి.. అవన్నీ నెనే చెసుకుందును.

నాకు బాగా తెలిసిన ఆయన ఒకరున్నారండి..పెద్దాయన…ఓ పెద్ద ముక్కున్నాయన.. పాపం..చాలా కష్టపడుతూ..రోజూ..సెలైన్..ఎక్కించుకుంటూ..నిరాహారదీక్ష(హు…దీన్ని..? కలికాలం అంటె ఏంటో అనుకున్నా) చేశాడు. ఇలా చేయొచ్చని మన పొట్టి శ్రీరాములు గారికి తెలీదు కాబొలు.. అనవసరంగా క ష్టపడి మన తెలుగు వాళ్ళకి ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టి త్యాగఫలంగా రాష్త్రాన్ని ఇచ్చారు.  త్యాగ ఫలాన్ని ఇన్ని సంవత్సరాలు అనుభవిస్తే కానీ..తెలియ లేదు తన ప్రాంతం(కొంప దీసి దీన్ని దేశం అంటాడా ఎంటి..?)వెనకబడి ఉందని. కాసేపు ఆత్మగౌరవం అంటాడు…కాసేపు..వెనకబాటు తనం అంటాడు..కాసేపు స్వయం పరిపాలన అంటాడు.. మరి మనం ఎవరు..?(ఇతర దేశస్థులం కాబోలు..అంటె పాకిస్థాన్..అమెరికా వగైరా వగైరా అన్న మాట)

తెలుగు తల్లి అంటె ..తెలుగు మాట్లాడె వారికి తల్లి .. అని ఒక నమ్మకం..అంతె కాని..రాయలసీమ తల్లి..తెలంగాణ తల్లి అని వేరు వేరు కాదు .నాయనా.. ముక్కాయన.. రాజకీయాలు రుద్ది మాపై పండగ చేసుకున్నావు..ఏదో పది రూపాయలు (వందల కోట్లు..?) వెనకేసుకున్నావు. పోయేటప్పుడు ఎందుకన్నా..ముక్కన్నా..మమ్మల్ని వేరు చేసి చస్తావు.. మహా ఐతె ఓ పది సం. బ్రతుకుతావా? ప్రశాంతంగా దేవుని స్మరిస్తూ..శాంతిని (అమ్మాయి కాదు) పొందరాదె..

ఓ రాజకీయ ముక్కుద్యోగి గారు..sorry నిరుద్యోగి గారు..మీకు మంత్రి పదవి రాక పోతే తెలంగాణ..కేంద్ర మంత్రి పదవులు ఊడితె.. సెలైన్ దీక్ష చేస్తారని అనుకోలేదండి. (మంచి వాడికి పది రూపాయలు ఇచ్చి రాబట్టు కోవాలంటారు..చెడ్డవాడికి పది రూపాయలు ఇచ్చి దూరంగా వచ్చేయాలంటారు. ఆ పది మేము ఇచ్చే వాళ్ళం కదండీ..) ప్రాంతీయ విద్వేషాలు రెచ్చగొట్టారు.. మొన్న ఎవడొ ఉప ఎన్నికల్లో ఓడిపోతె ఎవడో మొక్కు పేరు చెప్పి ప్రాణం తీసుకున్నాడు. దీనికి బాధ్యత ఎవరండి.?..ప్రశాంతంగా జీవిస్తున్న మా మధ్య ప్రాంతీయ విద్వేషాలను రెచ్చగొట్టింది ఎవరు..? మీరు కాదా? తెలంగాణ తరువాత ఆంధ్ర..రాయలసీమ ..ఎన్ని ముక్కలైనా ఫరవాలేదంట. అంటె మేము బాగుంటె చాలు మిగతా తెలుగు వారు ఎమైనా ఫరవాలేదన్న మాట.

ఓ మాజీ మంత్రి గారు.. ముక్కు పెట్టి ఆలోచిస్తే…క్షమించాలి.. మనసు పెట్టి ఆలోచిస్తె.. మీది మీకే స్వార్థం అని పించడం లేదూ.? ఎమైనా నేను తూర్పు తిరిగి దణ్ణం పెడుతున్నా..ఓ దేవుడా మనసున్న మంచి దేవుడా..ఏది మంచో..చెడో తెలియని కొంతమంది స్వార్థ జీవాలు(జీవులు కారు లెండి) స్వార్థ ప్రయోజనాలకి ప్రజల ప్రయోజనాలని తుంగలో తొక్కి వాళ్ళని తప్పు దోవ పట్టిస్తున్నారు..స్వామి ఎమైనా నీదె భారం..!

శీను..

మెరిసే సొగసైన పంటి వరుసతో..

నా ప్రాణాల్ని హాయిగా చెదరగొట్టే మాయతో..

వయసు బరువునంతా మోసే మెత్తటి పెదవులతో..   నువ్వు … నీ నవ్వు.. !

అసలు నీ నవ్వు ఒక్క అధరాల సొంతమా..?

అంత అందమూ వాటిదేనా..? కాదంటే  కాదు.!

చూపే పెదవులే అంత అందం తో తరిస్తుంటే..

సృష్టించే హృదయం ఇంకా ఎంత అద్బుతమై ఉంటుంది..!

దాన్ని మోసుకొచ్చే ఆలోచన, తన అదృష్టమనుకుంటుంది..!

నువ్వు నవ్వినప్పుడు..

ఏదో ఈ లోకానికి తెలియని.. నేను ఓపలేని.. అనుభూతిని కళ్ళతో నా మనసులోకి అదుముతావు..

నీ పెదవులే ప్రపంచమనుకునేల నా చూపు వైశాల్యాన్ని కుదిన్చేస్తావు..

రక్తాన్ని ఆపి, శ్వాసని నీ ఆధీనం లోకి లోబరుచుకుంటావు..

ఇన్నీ అంత దూరం నుండే ఎలా చేస్తావు ..???

ముడుచుకుపోయినా ముద్దుగా ఉండే నీ చిన్ని గడ్డం.

ఎర్రని మెరుపులతో వెలిగే తీరిన బుగ్గలు.

ప్రాపంచిక అందాలన్నీ పూర్తయ్యేది నీ నవ్వుతో కలిపి చూస్తేనే కదా.. !

అన్ని దిక్కుల్లోను ఉదయించగలిగే  అద్బుతం నీ చిరునవ్వే కదా..!

అయినా

నీ పెద ఒంపు నా హృదయం లోకి ఓంపిన అనిర్జీవమైన సాగరంతో..

ఈ అక్షరాలని తడిపేదెంత..?  ఓ చినుకంత..!!!!

నగెష్ బాబు